روی سنگ قبرم ننویس

        من کی بودم یا چی بودم

::::::::::::به سراغ من اگر می آیید 

                       نرم و آهسته بیایید

                            مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من

هر کی واسه خودش یه متنی واسه سنگ قبرش داره!!!!!!!

تو از عاقل کمی کم تر ، تو از دیوانگی برتر !

صدای خستگی هام به گوشت آشنا نیست ...

صدای خنده ی تو به گوشم آشنا نیست ...

نوای بی نوایی ، صدای بی صدایی به گوشت آشنا نیست ...

قشنگیه حرف تو برای من دوا نیست !

تو یک ساقی برا نوشیدن جام ...

تو یک کابوس در بیداری و خواب ...

بت سنگی برای مردم عام !

تو یک شهزاده ی بی یال و کوپال ...

تو یک بی دین درون قرن وسطا...

تو یک مزدا برای دین اسلام ...

تو یک شیطان برای عهد و پیمان ...

تو یک آغوش گرم و مهربانه

برای خل شدن های شبانه

تو یک احساس بی وزنی

 برای این دل سنگی

تو یک احساس سوزان

در این سرمای لبها

تو یک خورشید برای شهر شبها

تو یک آغوش امنی

برای بی پناهی

تو یک عقل سلیمی

در این دیوانگی ها...!!!

جواب جمله ات را زمزمه کردم تا روزی برسد ومن چشم در چشمت به تو

بگویم بهترینم ,من با احوال پرسی های گاه و بی گاهم سعی در آن دارم که به

تو بفهمانم که نه تنها از تو متنفر نیستم  بلکه تا جایی که این جان ناقابل مرا

همراهی کند با احترام از تو یاد می کنم این را از آهنگ قلبم دریاب!اما من

ازغریبگی می گویم ,هر چندتو شاید دوست نداشته باشی از غریبگی سخنی به

میان بیاید.مهربانم,من حسادت می کنم به حال آن که حتی در مقابل خورشید و

ستاره ها از مقامش سخن گفتی و حتی حسد می ورزم به آن پنجره ای که دلت

را به آن گره زده ای و ای کاش که آن پنجره من بودم. کاش آن پیچ و خم های

دامنه هایی بودم که به انتظاریارت به آن خیره شده ای و ای کاش من آن شمعی

بودم  که تو سوختنش را به انتظار یارت نظاره گر بودی.خود را به جای آن

پنجره ای می گذارم که خیالت را به آن دخیل بسته ای چه خیال شیرینی

داشتی.ای کاش من آن نسیمی بودم که همراهش کوچه به کوچه به دنبال گمشده

ات میگردی.اما نه! کاش من آن گمشده بودم آن وقت نمی گذاشتم لحظه ای

چشمان زیبایت را به جاده ها بدوزی مبادا که چشمان منتظرت ردپایی از

ناامیدی را تجربه کند.کاش آن یاردل سنگت را می دیدم و از او می پرسیدم که

چرا این چنین بی رحمانه با نبودنش کمر به زانو در آوردن تو بسته است و من

نمیبخشم او را که مهربان من را آزار می دهد.عزیز,من می بوسم آن چشمانی

را که با اولین طلوع در انتظار دیداریارش روشن مانده است.

                                               دل من می گیرد

                                                                      دل من می میرد

دل من با نفس پنجره ها میشکند

                                        بی صدا می شکند

دل من پشت این شیشه گلخانه

                                      باغ و آن همهمه را میخواهد

                                                                          همه را می خواهد

صدایم زیبا نیست تا برایت بخوانم

حرف هایم گویا نیست تا به تو بفهما نم

عشق من کوتاه نیست تا با تو نمانم

پس با من بمان تا با تو بخوانم

بخوانم از عشق درونم از وجودم

ازتمام ناراحتی ها با وجودم

دلم غمگین و خسته

مهربانم نیازی هم به این دنیا ندارم! 

 

غم را دوباره وارد این ماجرا نکن

بیهوده پشت پا به غزلهای من نزن

با خاطرات خوب من اینگونه تا نکن

موهات را ببند دلم را تکان نده

در من دوباره فتنه و بلوا به پا نکن

من در کنار توست اگر چشم وا کنی

خود را اسیر پیچ و خم جاده ها نکن

بگذار شهر سرخوش زیبائیت شود

تنها به وصف آینه ها اکتفا نکن

امشب برای ماندنمان استخاره کن

اما به آیه های بدش اعتنا نکن....

دلتنگي

يه سلام عاشقونه

با يه بغض بي بهونه

مي نويسم تا بدوني

ياد تو، تو دل مي مونه

يادته وقتي مي رفتي

دم به دم نگات مي كردم

بغض سنگين توي چشمام

گفتي: صبر كن برمي گردم

يادته قسم مي خورديم

عزيزم بي تو ميميرم

اما حالا كه تو نيستي

من با دلتنگي اسيرم

يادمه وقتي مي گفتم

به خدا نميري از ياد

آه سردي مي كشيدي!

توي قلبم مثل فرياد

اما حالا كه تو نيستي

حال و روز من خرابه

آخر قصه ي عاشق

اشك و ماتم و سرابه

اما حالا كه مي بينم

بي تو دل رنگي نداره

توي آسمون چشمام

غروبا بارون مي باره

مي دوني طاقت ندارم

با غم و غصه اسيرم

زود بيا كه خيلي تنهام

به خدا بي تو ميميرم

نگارا که بی وفایی نکنید

از عاشقه دل خسته جدایی نکنید

یا که مانید تا اخره عمر

یا که از اول آشنایی نکنی

عکست نشست رو بروم

بقضت گرفته تو گلوم

یک شب دیگه بی تو گذشت

هر وقت تو زندگی به یه در بزرگ که یه قفل بزرگ روش بود رسیدی ، نترس و ناامید نشو چون اگه قرار بود در باز نشه جاش یه دیوار می گذاشتن

.. بگذار پايان تو را غافلگير كند درست مانند آغاز

 چه زيباست نوشتن وقتي مي داني او مي خواند

اگه گفتم خداحافظ نه اینکه رفتنت ساده است. نه اینکه میشه

تو مرا می فهمی ، من تو را می خواهم !!! و همین ساده ترین قصه ی یک انسان است !تو مرا میخوانی ، من تو را ناب ترین شعر زمان میدانم ، و تو هم میدانی تا ابد در دل من می مانی

( بيت اول )

  حيدر بابا  ايلدر ملار شاخاندا

سللر،سولارشاقيلديوب آخاندا

قيزلاراوناصف باغليوب باخاندا

سلام  اولسون  شوكتيزه  ايلوزه

منيمنده بير آديم گلسين ديلوزه

.

.

.

( بيت آخر )

حيدربابا سنون گوگلون شاد اولسون

دنيا داركن آغزون دولي داداولسون

سنن كچن تانش اولسون ياد اولسون

دينه منم  شاعر  اوغلوم  شهريار

بيرعمر دور غم اوستنه غم قالار

شايد نام تو را هم در ميان خلوتيان آسمان فرياد كنند!

شايد تو را هم به آن قدح پرشراب دعوت كنند!

خود را آماده كرده اي؟

شايد همين امروز...

شايد همين امشب...

و حيف است!

اگر آن لحظه مقدس بيايدوصدايت كنند اما تودر خواب باشي!

...وخداوند همچنان منتظر توست

              وآن موعودمهربان دستگير تو

                      و ما همگي چشم به راهش ...

واگر صدايش را شنيدي،

                 يادآر از اين غبار،يادآر!

گرسوخت مرا جلوه ي  ديدارعجب نيست

كان  شمع  ، مراد  دل ديوانه ي   من  بود ...

                             مرگ آن است كه از خاطر تو با همه ي خاطره ها محو شوم